foxiadis weblog

makdel or foxiadis… an IT geek story!

Τελικά οι Έλληνες θα σοβαρευτούμε ποτέ;

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έκανα διακοπές στο γνωστό μέρος (για όσους με ξέρουν). Σε αυτές τις θάλασσες και σ’ αυτά τα βουνά μεγάλωσα, έμαθα ποδήλατο και έζησα τα παιδικά μου καλοκαίρια. Τα πραγματικά καλοκαίρια. Κατά την ενηλικίωση μόνο οι μαμάδες (λογικά) μπορούν να τα ζήσουν συνοδεύοντας τα παιδιά τους σε όλα αυτά που θα τα κάνει ανθρώπους. Οι μπαμπάδες δουλεύουν (όσο λιγότερο γίνεται).



Σχετικά με το θέμα αν οι μαμάδες πρέπει να δουλεύουν θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμή, αν και πιστεύω καταλάβατε την γνώμη μου.

Συνεχίζουμε στο προκείμενο. Ζέστες, μπάνια, βόλτες με τα μικρά… Ωραίες καλοκαιρινές καταστάσεις. Εντόπισα όμως κάτι που με έκανε πραγματικά να ξενερώσω και στο παραπέντε κατάφερα να κρατηθώ και να μην αρπαχτώ.

Κάθε καλοκαίρι λοιπόν κολυμπώ στην συγκεκριμένη παραλία και γενικά είμαι υπερήφανος για το γεγονός ότι είναι ακόμη αρκετά καθαρή. Το φαινόμενο της εξάπλωσης όμως των αχρείων είναι εμφανές παντού.

Φέτος στην παραλία πέρα από τους συνήθεις ύποπτους έσκασε μύτη κι ένα καινούριο ζευγαράκι, ή μάλλον 2 ζευγαράκια που έκαναν παρέα. Αυτοί λοιπόν όπως αποδείχτηκε ήταν τέκνα κάποιων γνωστών με οίκημα κοντά στην παραλία (μας). Πλέον ζευγαρωμένα τα μανάρια μου προτίμησαν την ομορφιά μιας ήσυχης παραλίας από τον χαβαλέ της ξαπλώστρας στις οργανωμένες ακτές της περιοχής. Θες η οικονομική κρίση (ποιά;), θες η ελευθερία κινήσεων μας τίμησαν ιδιαιτέρα φέτος.

Από την πρώτη στιγμή έκαναν σαφείς της προθέσεις στους. Κάθε φορά μετά την αναχώρηση τους υπήρχαν πάντα ένα άδειο πλαστικό με καλαμάκι (το γνωστό δοχείο φραπέ του Ελληνάρα) και ένα τενεκεδάκι Coca Cola light, παρατημένα στα πετραδάκια. Μία δύο φορές επιδεικτικά μπροστά τους (καθώς ακόμη φόρτωναν τις πετσέτες και την ομπρέλα στην «μηχανή») τα μάζεψα και τα πέταξα στο καλάθι που ΥΠΗΡΧΕ δέκα μέτρα πέρα από το σημείο που αφήναν την μηχανή. Δεν χαμπάριασαν! Αν και έβγαζα καπνούς από τα αυτιά κρατήθηκα και τους φέρθηκα όπως τους άξιζε. Δεν δημιούργησα θέμα στους ίδιους αλλά έριξα την σπόντα μου εκεί που έπρεπε ώστε να φτάσει στα αυτιά τους και σίγουρα και στα αυτιά των γωνιών τους.

Με λίγα λόγια τους φέρθηκα όπως τους άξιζε. Σαν μικρά παιδία, αν και είναι 25άρηδες. Δεν είχα και πολλές ελπίδες γιατί συνήθως τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς. Παρόλα αυτά, τα σκουπίδια εξαφανίστηκαν. Χρησιμοποίησα με όσο το δυνατό διακριτικότητα και τοπολογικά ρατσιστική ορολογία. Ξέρετε, το τυρί, το τρίκαλο, ο βούλγαρος… Το απεχθάνομαι αλλά έπρεπε κάπως να πολεμήσω την στραβωμάρα τους.

Ας γίνουμε κάποια στιγμή Έλληνες. Η περιουσία μας είναι αυτός ο πλανήτης δεν έχουμε τίποτα άλλο. Είμαστε τόσο πρόσκαιροι αλλά καταστρέψαμε σχεδόν ότι η φύση δημιούργησε σε εκατομμύρια χρόνια. Φεύγοντας από εδώ το μόνο που στην ουσία αφήνουμε στα παιδιά μας είναι το περιβάλλον. Πώς θα ζήσουν αν συνεχίσουμε την καταστροφή του; Ακόμα και το τελευταίο σκουπίδι έχει σημασία.

Όλο αυτό με την μόλυνση στο βίντεο της Greenpeace στο προηγούμενο post μου θυμίζει έντονα μερικές κουβέντες από το Lord of the Rings: “Μέσα στα σκοτάδια του Καζαντούμ οι Νάνοι έσκαψαν με απληστία πολύ βαθιά και ξύπνησαν ένα αρχαίο τρόμο. Σκιά και Φλόγα.”

Posted under: environment, makdel

Tagged as: , , , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *